Over Aerobatics en dat soort kunstjes

Eerst was het de kunst om in de lucht te komen. Toen was het de uitdaging om in de lucht te blijven. Daarna om een rondje te kunnen vliegen. En vervolgens wordt het interessant om ergens naar toe te gaan. En zo kunnen we nog wel even doorgaan ...

Maar altijd, ook onverminderd nu nog, is de belangrijkste uitdaging - nee, vereiste - om het vliegtuig altijd en in alle omstandigheden onder controle te hebben en houden.

Zo, en laten we het nu dan maar eens over aerobatics hebben...

Door mijn enthousiasme voor Aerobatics was er niet veel nodig om me te verleiden een artikeltje te schrijven voor het clubblad.

Dat viel me trouwens nog niet mee! Maar goed, uiteindelijk hebben dan toch 4 artikeltjes hun weg gevonden naar de drukker. Onderstaand deze stukjes. Een vijfde stukje over hoe het is om Airshows te vliegen moet eigenlijk ook nog eens geschreven worden. Tsja, je komt bijna niet maar aan vliegen toe met al dat getik ...

Maar goed, in deze stukjes staat veel van wat ik er over te vertellen heb.

Stukjes geschreven voor het clubblad:

deel 1: Aerobatics algemeen

deel 2: Aerobatics bij de VCR

deel 3: Aerobatics met de R2160

deel 4: Aerobatics competitie

 

( NB: Adobe Reader nodig, klik hier voor gratis download)

Ook hoefde niet echt mijn arm omgedraaid te worden om wat te organiseren voor de vliegclub, als begeleiding voor (met name nieuwe en/of potentiële) deelnemers aan de DONAC.

Het zal de meesten helpen om alvast een idee te hebben van wat er bij een aerobatics competitie, met name de DONAC, op je af komt. Daarom organiseer ik sinds 2004 ieder jaar een 'Workshop' waarin tips worden gegeven en ervaringen kunnen worden uitgewisseld.

Stukje behorend bij de Workgroup Aerobatics, een zeer beknopte inleiding voor de (met name nieuwe) competitie vliegers van de vliegclub:

Inleiding Aerobatics Competitie (de VCR bij de DONAC)

     

Overigens is het zonder meer waar dat eigenlijk iedereen die vliegen serieus neemt, eens kennis zou moeten maken met de "andere vliegstanden".

Vroeger was dit kennismaken met "Unusual Attitudes" een verplicht onderdeel van de vliegopleiding. Met de huidige vliegtuigen en -techniek is de kans dat men in dat soort situaties komt gelukkig heel erg klein geworden. Het is, samen met nog wat andere zaken, geen onderdeel meer van de opleiding tot privé vlieger.

Daarom organiseer ik bij de vliegclub één of twee keer per jaar een Unusual Attitudes Dag. Deze dag biedt iedereen, jong of oud, leerling of ervaren, de gelegenheid om kennis te maken met, wat zo mooi in het Engels genoemd wordt, 'Departure from controlled flight'.

De meeste vliegscholen hebben geen mogelijkheden om dit aan te bieden. De VCR gelukkig met de Robin R2160 wel. En dat is, daar is ieder het wel over eens, een goede zaak. Foute reflexen worden af- en betere worden aangeleerd. En het grootste gevaar - paniek! - kan voor veel situaties worden voorkomen.

Als je het een keertje hebt meegemaakt en weet wat je kunt verwachten dan zal je niet door de schrik te laat, fout of misschien zelfs helemaal niet reageren.

Bij de meeste van de deelnemers is na afloop van de dag een stukje onzekerheid, misschien zelfs wel angst, verdwenen. Als je tijdens de opleiding iets hoort en leest over wat er mis kan gaan, kun je je daar niet echt iets bij voorstellen. Het kan dan bevrijdend zijn om de situatie van het naderen of zelfs overschrijden van de grenzen van het 'normale vliegen' op een gecontroleerde en absolut veilige manier eens te beleven.

Vrijwel iedereen zegt achteraf dat het allemaal reuze meevalt, dat het lang niet zo erg is als vooraf gedacht. En dat alleen al zegt veel over het nut ...

Een erg goede zaak, en een echte aanrader voor iedereen !!

     

Veel piloten, en ik ook, vinden vooral het besturen van een vliegtuig nogal leuk. Ok, een automatische piloot kan best handig zijn. Maar het zelf (be)sturen is toch wel waar het om gaat.

Als je net als ik nog steeds kippevel in je nek krijgt als je wielen loskomen, en je nog steeds het wonder beseft van domweg een bochtje draaien - dan weet je wat ik bedoel.

Aerobatics is een logische stap om je vliegvaardigheid te verbeteren, en om - neem dat gerust letterlijk - je blikveld en dimensies te verruimen.

Een in veel opzichten totaal andere discipline is het vliegen van airshows. Daarbij zijn veel van de vaardigheden van het aerobatics vliegen al een minimum vereiste, maar de nadruk ligt dan vooral op het tonen van je kunsten aan het publiek.

Dat betekent dat het er vanaf de grond, en liefst ook nog voor de niet ingewijden, leuk moet uitzien.

Daarbij moet de show vanzelfsprekend volledig veilig zijn, en alleen daarom al vliegtechnisch liefst zo makkelijk mogelijk met ruime en goed doordachte en geteste reserves.

Kortom, een airshow vraagt niet alleen een andere motivatie, maar ook om een geheel andere benadering. Met name de veligheidsaspecten zijn uiterst belangrijk, de gehele show wordt daar eigenlijk omheen opgebouwd.

Het is een hele bijzondere uitdaging om binnen dat kader en de mogelijkheden van jezelf en je vliegtuig dingen te verzinnen, ontwikkelen, testen en verfijnen die er voor het publiek leuk uitzien.

Het gaat niet om het applaus, maar eerlijk is eerlijk, het is fantastisch als men je show hoorbaar waardeert.

     
  Voor de echte liefhebber daarom hier nog wat over het vliegen van vliegshows En voor de volhouder, hier nog wat over mezelf